தன்னிரக்கம்

எனது இளமைப் பருவம் வெறும் கவலைகளால் நிறைந்த ஒன்று!

எனது மகிழ்ச்சியான விருந்தில் துயரங்களே பதார்த்தங்கள்!

எனது வயலில் விளைந்த பயிர்கள் களைகளே!

எனக்கு நல்லவை என்று எண்ணிக்கொள்ள முடிந்ததெல்லாம்

வெற்று நம்பிக்கைகளையே!

நாள் நகர்ந்துவிட்டது; ஆயினும் சூரியனை நான் காணவில்லை
நான் வாழ்கிறேன்; ஆனால் என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது.

எனது கதை கேட்கப்பட்டது ; ஆயினும் சொல்லப்படவில்லை

என்னில் கனிந்தவை உதிர்ந்துவிட்டன; ஆயினும் எனது

இலைகள் பசுமையாகவே இருக்கின்றன.

எனது இளமை அழிந்துவிட்டது; ஆயினும் வயோதிகனாகிவிடவில்லை.

நான் உலகத்தைப் பார்த்துவிட்டேன்; ஆயினும் உலகத்தால்

நான் பார்க்கப்படவில்லை;

பந்தத்தின் இழைகள் அறுபட்டன; ஆயினும் பின்னப்படவில்லை

நான் வாழ்கிறேன்; ஆனால் என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது.

என் மரணத்தைத் தேடினேன்; அது என் கருப்பையிலேயே இருந்தது;

வாழ்க்கையை நோக்கி நின்றேன்; அது வெறும் நிழலாக இருக்கக்

கண்டேன்.

மண்ணில் என் கால் பதிந்தது. என் கல்லறை இருப்பது

தெரிந்தது.

என் கோப்பை நிறைந்திருக்கிறது; இதோ அதுவும்

காலியாகிவிட்டது

நான் வாழ்கிறேன்; ஆனால் என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது.

(1972--ம் வருட கண்ணதாசன் புத்தகத்தில் வெளியான கவிதை. ரசித்த கவிதை என்பதால் டயரியில் குறித்து வைத்தேன்-- ரசித்த கவிதை முற்றும் .)

உலகிலேயே துயரம் நிறைந்த மனிதன் எதிலும் தயக்கம் காட்டுபவன்தான்